Belevenissen van Ilse

kruidenkastje

2011-07-30T11:50:00.010+02:00

Boven onze kookplaat zit een kastje waardoor een gedeelte van de afzuiginstallatie loopt. Hierin staan voornamelijk kruiden. We proberen het netjes te houden, maar omdat alles achter elkaar staat, is dat onbegonnen werk. Bovendien is er een hoop loze ruimte in de hoogte. Vanaf dat we hier gingen wonen, hadden we al het idee in dit kastje 'iets' te maken voor de kruiden. Aangestoken door Matthijs' kluswerk in huis, kreeg ik zin om dat 'iets' te gaan bedenken en maken.

Nou heb ik ooit op dringend advies van de leraar in 6 vwo mijn handvaardigheid als 8e vak laten vallen omdat we bang waren dat mijn kunstgeschiedeniscijfers niet hoog genoeg zouden kunnen zijn om mijn onvoldoendes van mijn werkstukken te compenseren. Ook werden ooit werkstukken van mij op de Pabo getoond als voorbeelden van hoe het níet moet, dus was het best spannend om hieraan te beginnen.

Ik heb eerst alles opgemeten en een tekening gemaakt. Ik heb gepast tot op welke hoogte ik er zelf bij zal kunnen en een beetje gegoogled. Ik heb natuurlijk de perfecte leermeester rondlopen hier thuis maar ja "iesje zelluf doen" waren niet voor niets bijna de eerste woorden die ik sprak...

Toen naar de bouwmarkt waar ik moest gaan bedenken/berekenen hoe ik de door mij bedachte plankjes uit een plaat mdf zou kunnen (laten) zagen. Volgens mij zie ik Kira wel eens van dat soort sommen maken: 2 planken van 60 bij 20, 6 van 20 bij 7, 4 van 60 bij 7. Hoe haal je dat uit een plaat van 60 bij 120?

Maar goed ik ben er uit gekomen en liet de meneer bij de bouwmarkt 2 stroken van 20 cm en 2 van 7 cm zagen, de rest wilde ik ook nog even mee, voor je-weet-maar-nooit.

Natuurlijk stond Matthijs me wel met raad en daad bij, want zonder hem was het echt een stuk lastiger geweest om bijvoorbeeld 5 lijmklemmen in één keer om het eerste kastje heen te krijgen. Daarnaast heeft hij zo heerlijk veel (goed) materieel en kan hij me leren hoe ik dat allemaal moet gebruiken. Dat scheelt ook echt heel erg veel.

Bovendien was het toch ook wel heel grappig om met hem samen te lachen om mijn eerste grote misser: ik had bij het meten de dikte van mijn materiaal niet meegerekend... Dus moest ik van alle plankjes nog een 12 mm afzagen ;-)

Na twee lagen grondverf ging ik dan eindelijk aflakken. "Morgen kan ik ze in gebruik nemen!" dacht ik opgewonden. Maar helaas, de verf op waterbasis van Flexa in de kleur aluminium die we toch hadden gekocht om de trap mee te verven (de trap is nl. wat uitgebreid de afgelopen weken en was al die kleur) is geen aanrader... Je veegt de verf er gewoon weer af, lijkt het wel.

Inmiddels zitten er twee lagen op en perfect is het niet, maar het hele geval gaat in een kastje, dus vind ik het wel goed zo. Er zal toch over een tijdje wel een kruidenkast 2.0 moeten komen. Ik kwam er afgelopen week namelijk achter dat de potjes van Silvo waarop een groot gedeelte van mijn maatvoering gebaseerd is, inmiddels uit de handel zijn genomen.

Keuze?

2011-06-16T22:29:00.001+02:00

Bijzondere keuzemogelijkheden bij Mahjong Titans van Windows

Balkenbrij

2010-12-24T09:25:00.004+01:00

Vroeger tijden herleven vanochtend terwijl ik aan een 'pannetje balkenbrij' en een kop thee zit. Toch is het wezenlijk anders: deze keer is de balkenbrij niet door mijn moeder gemaakt, maar door mezelf en vooral ook door mijn broer. Het minuscule papiertje waarop mijn moeder ooit de aanwijzingen van mijn oma heeft geschreven is voor mij ingescand en er volgde nog een e-mail met aanwijzingen. Zelfs het potje rommelkruid heb ik meegekregen.
Hij is nog niet volmaakt: nog wat flauw en niet helemaal goed aangedrukt waardoor hij wat uit elkaar valt tijdens het bakken, maar de balkenbrij is hiermee definitief een generatie opgeschoven!

Een schaal vol:

Eerste gebakken pannetje:

Kerstboom

2010-12-12T14:44:00.001+01:00

Eindelijk een (kunst-)boom met paarse decoraties.

De Evenaar in Parijs.

2010-10-09T21:43:00.001+02:00

Brood, wijn, kaas en salade op een terras in de namiddagzon. (vrijdag 8 oktober 2010)

Jammer

2010-08-01T09:56:00.000+02:00

Ik voel me een beetje afgesloten van de rest van de wereld vanochtend ;-)

Lekker weertje

2010-07-14T13:56:00.001+02:00

Hier wel ;-)

Vakantie

2010-07-04T13:49:00.001+02:00

Eergisteren was ik nog aan het werk, maar nu ben ik al helemaal gewend aan vakantie-vieren. Gisteren de hitte getrotseerd in de deuropening van het balkon met niet zo'n hoogstaande maar wel zeer ontspannende lectuur. En nu zit ik aan de plas met Kira en Esmee. Anders heb ik meestal meer moeite met loslaten.

Waarschijnlijk komt dat ook omdat ik 12 augustus ga beginnen met mijn nieuwe baan en voor die tijd alleen nog maar de laatste week van juli mijn oude werk moet overdragen. Een klus die me wel die hele week zoet zal houden, maar (voor mij) geen losse eindjes over zal laten zodat ik daarna nog een keer kan genieten van anderhalve week vrij.

En dan... dan ben ik adjunct op SBO de Evenaar in Nieuwegein. Na een uitstapje van 3 jaar weer terug in het onderwijs. En ik heb er zo'n zin in! De toekomstige collega's die ik al ontmoet heb, zijn allemaal mensen met liefde voor en kennis over kinderen. Mensen die zeer bewust handelen en echt begrijpen wat voor verantwoordelijkheid ze wel niet hebben.

Het is geen Montessorischool, maar ik ben toch ook zeker voor deze school gegaan vanwege hun visie: laat kinderen zich ontwikkelen vanuit de zelfstandigheid die ze aankunnen.

Ik krijg de dagelijkse leiding over 'cluster groen': 6 groepen met kinderen in de leeftijd vanaf 4 jaar. In de school zijn nog 2 van dat soort clusters met iets oudere kinderen die ieder ook een adjunct hebben. Daarnaast is er een 4e cluster en dat is een expertisecentrum. Hierin is o.a. een speciale taalklas gevestigd. Hier komen kinderen 's ochtends en worden er ondergedompeld met taal. 's Middags gaan ze dan naar hun gewone eigen school.

Op de eerste ochtend die ik er doorgebracht heb vlak voor de vakantie, voelde ik me er al enorm thuis en heb ik al aardig meegedraaid. Maar ik heb ook al stukjes gezien van de problematiek dat ik er tegen zal komen. Ik heb niet de illusie dat het een makkelijke baan is. Dat is ook zeker niet waar ik naar op zoek was. Maar ik verwacht er wel veel voldoening in te vinden en weer met heel veel liefde voor mijn vak aan het werk te zijn.

Maar nu eerst dus vakantie: ontspannen, genieten, samen zijn, mooie dingen zien. Voor iedereen die nu of binnenkort ook vakantie heeft, wens ik hetzelfde!

Whisky!

2010-06-17T22:35:00.002+02:00

Zonder e want uit Schotland.

Verzorgd door Menno. Zie ook zijn site: whiskybase

Klaar voor morgen.

2010-04-29T18:31:00.001+02:00

We krijgen net op tijd de beloofde vlaggenstok van de bewonersvereniging. Mét vlag!

Waardevolle statistieken van Hyves. Huh?

2010-03-09T19:31:00.004+01:00

Ik kreeg vandaag mail van Hyves. Mijn oog viel op het kopje "Wist je dat..." waarin wat me wat statistieken werden voorgeschoteld over mijn Hyves-profiel.

Blijkbaar wordt mijn profiel alleen bezocht door een single vrouw uit Eemnes die ongeveer gedurende twee derde van de tijd dat ze mijn profiel bezocht op een Hogeschool zat. Die zal ze wel niet afgemaakt hebben want in de 3 jaar dat ik op Hyves zit is ze toch zeker 4 á 5 keer per dag bezig geweest met mijn profiel bekijken.

"Meer statistieken..." Neuh, dank je.

Mooie Woorden

2010-02-14T22:48:00.003+01:00

Er is één stoel vrij tussen die van haar en die van mij. Ze lijkt me jonger dan dat ik ben. Ze is hier samen met haar vriend die aan de andere kant naast haar zit. Esther Gerritsen leest voor uit eigen werk. Het boek heb ik niet gelezen, maar het is duidelijk dat dit fragment gaat over het moment waarop de vrouwelijke hoofdpersoon haar vriend vertelt dat ze -ongepland- een kind van hem verwacht.
Ik voel dat er naast me iets gebeurt: onrustig heen en weer geschuif, er moet ineens iets in een tas gestopt worden, er wordt een neus opgehaald. En nog een keer. En nog een paar keer. Net iets te vaak voor een verkoudheid die er daarvoor nog niet leek te zijn.
Vanuit mijn ooghoek sla ik het gade. In mijn hoofd ontspint zich een verhaal. Is zij soms ook… ongepland… of geweest, of wil het misschien juist niet lukken? Ik heb er natuurlijk helemaal niets mee te maken, maar ik kan er niets aan doen.
Ik heb medelijden, want ze heeft verdriet, hoe dan ook. De drang om te zeggen dat het ooit wel goed zal komen is groot, maar totaal ongepast en misschien ook wel gelogen. Haar vriend probeert subtiel te troosten, maar het is een ongelukkige manier van troosten en zij lijkt er alleen maar boos van te worden. Ik hoor hem zachtjes voorstellen om weg te gaan, maar dat heeft alleen maar een snauw als reactie.
Het stukje dat Esther Gerritsen voorleest, is gemaakt van mooie woorden. Het is ook mooi en ook een beetje geestig, maar naast mij doen deze mooie woorden pijn. Of is het dat waar de mooie woorden aan doen denken wat de pijn veroorzaakt?
Ik heb ooit geleerd dat iets een emotie opwekt omdat je het zelf relateert aan je eigen ervaringen. Dit geldt voor zowel verdriet als vreugde. Iets heeft haar geraakt, helaas pijnlijk.
Ik wens dat het voor haar ook ooit goed komt.

Meezingconcert

2010-01-23T13:20:00.001+01:00

oefenen

De laatste kniepertjes

2010-01-14T16:53:00.001+01:00

Heerlijk thuiswerken.

2009-12-24T09:19:00.001+01:00

Voor het laatst...

2009-11-30T14:43:00.001+01:00

Eerste avond in ons nieuwe huis.

2009-11-21T20:48:00.001+01:00

Op de techniek2daagse in Woerden

2009-11-04T08:57:00.001+01:00

Kira probeert te ontsnappen ;-)

2009-10-18T11:41:00.001+02:00

Kunnen we het maken...

2009-10-17T11:57:00.001+02:00

nou en of!!!

Te veel?

2009-10-07T19:27:00.001+02:00

Kira opgeslagen

2009-10-04T13:42:00.001+02:00

Diner for two

2009-09-26T18:33:00.001+02:00

Eet smakelijk!

Weer eens wat anders dan de grote stad.

2009-09-22T15:25:00.001+02:00

Dwars door de grote stad.

2009-09-08T09:45:00.001+02:00

Maatregelen

2009-08-24T15:57:00.001+02:00

Regenboog in de Betuwe

2009-08-20T20:45:00.001+02:00

Vakantie!

2009-08-17T10:18:00.001+02:00

Luizen -update-

2009-08-16T19:18:00.000+02:00

JOEPIE!!!!!!
Vanavond voor het eerst echt helemaal geen neten gevonden!
Na twee lotionbehandelingen, ruim een week twee keer per dag kwartier bezig zijn met kammen, ongeveer drie keer zo vaak wassen dan normaal, nog twee shampoobehandelingen en een week lang nog één keer per dag kammen mag dat ook eigenlijk wel.
Nu alleen nog hopen dat we echt niets gemist hebben. We blijven nog een paar dagen kammen en als we dan niets vinden zou dat betekenen dat we die krengen eindelijk de baas zijn!
Duimen jullie met ons mee?

Geen hole-in-one

2009-08-13T11:55:00.001+02:00

Muiderslot

2009-08-12T13:27:00.001+02:00

Best zwaar zo'n helm!

We nemen de Charlotte

2009-08-08T10:04:00.001+02:00

Lekker!

2009-08-06T15:12:00.001+02:00

Luizen

2009-08-06T09:17:00.002+02:00

Toen ik een jaar of 11 was, had ik ze. Voor het eerst en tot nu toe ook voor het laatst. Op school heerste het en als je ze had, moest je met een vreselijk stinkende shampoo ingesmeerd worden en dan moest het úren intrekken. Het voordeel was dat je uiteindelijk heel erg laat op bed lag. Na zo’n behandeling waren de luizen dood en ging je weer vrolijk verder met je leven.

Ik zit al een paar jaar niet meer in het onderwijs, maar ik weet wel heel erg goed dat het drama van luizen tegenwoordig iets heftiger is. Die rotbeesten kunnen inmiddels aardig goed tegen alle middeltjes en zijn maar lastig uit te roeien. Daarom is het ontzettend belangrijk dat je zorgt dat je ze niet krijgt: Luizencapes zorgen er voor dat de luizen niet over kunnen lopen van jas naar jas, verkleedkleren moeten regelmatig gewassen worden en na elke vakantie worden alle kinderen gecontroleerd. Tot nu toe hebben we met Kira geluk gehad; bij iedere controle bleek ze luizenvrij.

Tot nu toe inderdaad… Afgelopen zondag zat ze voor me op de bank en ineens zag ik bij haar kruin een behoorlijk aantal witten stipjes. Alle alarmbellen gingen rinkelen en in de badkamer, toen we met de netenkam verder controleerden, bleek het inderdaad zo te zijn: er liepen levende luizen en de neten waren niet te tellen. Gelukkig zat het ‘wat-te-doen-bij-luizen-plan” nog in grote lijnen in mijn hoofd. Matthijs ging bij de dienstdoende apotheek spullen halen en ik ging Kira uitgebreid kammen.

Kira was zondag toen ik ze ontdekte net een half uurtje hier nadat ze drie weken met haar vader vakantie had gevierd dus ik hoefde gelukkig niet bang te zijn dat die k%#*&-beesten zich overal al in huis hadden verschanst. Ze heeft ze waarschijnlijk als verstekelingen meegenomen uit Aruba. Maar ik moest wel even haar gangen nagaan om te bedenken wie er allemaal gewaarschuwd moest worden.

Voor nu tekent het op een hele vervelende manier onze vakantie: twee keer per dag alle haren, lokje voor lokje, van wortel tot punt kammen met de netenkam. Als je dus ergens af hebt gesproken, moet je zeker een half uur eerder opstaan. Dit moeten we zeker twee weken volhouden. Dat is niet wat je wil in de vakantie!

Iedere dag het beddengoed in de was of een half uur in de droger. Vandaag maar een extra keertje heel erg grondig het huis stofzuigen. Gisterenavond toch maar weer een extra behandeling met luizendodende shampoo en óveral bij nadenken. Niks geen zorgeloos weekje met z’n tweetjes! Ik heb na deze vakantie gewoon vakantie nodig!
Voor Kira is het ook zó naar. Twee keer per dag je een half uur zitten te vervelen, is niet echt wat ze zich voor had gesteld van de vakantie. Ze moet haar haren in een vlecht of knot terwijl ze los haar veel leuker vindt en ik zit constant op te letten of ze niets doet dat de luizen ten goede zou kunnen komen. En het is gewoon niet leuk dat je luizen hebt!

Hopelijk zijn we ze snel de baas en doen andere ouders ook zo zorgvuldig zodat na de vakantie de school luizenvrij kan beginnen en het geen vervelende vicieuze cirkel wordt!
Op naar weer een kamsessie!

Beloning

2009-08-01T16:06:00.001+02:00

Na poetsen komt lekkers

Matthijs de vrachtwagenchauffeur

2009-07-24T09:20:00.001+02:00

BBQ in Dronten

2009-07-11T19:11:00.001+02:00

Voor ons allebei de 1e keer dat we het zelfstandig doen ;-)

Advies

2009-07-07T18:24:00.001+02:00

Moet ik altijd doen wat m'n navigatie zegt?

Werken vanuit de tuin

2009-06-30T13:00:00.001+02:00

Niet mijn tuin helaas, maar die van Jos Werkhoven van Uitgeverij De Arend.

Bij Leen

2009-06-28T18:08:00.001+02:00

Ziggo Klantenbenadering

2009-06-28T16:39:00.003+02:00

Voor mij is onderstaande waarschijnlijk gewoon therapeutisch. Voor wie de energie kan opbrengen het allemaal te lezen, is het hopelijk vermaak.
Veel leesplezier!

Vraag van mij aan Ziggo (per e-mail, althans een contactformulier dat je iedere keer opnieuw helemaal moet invullen):
“Sinds vanochtend blijft mijn internetverbinding niet meer dan een paar minuten achter elkaar in stand. Ik gebruik een draadloze router die het voorheen prima deed i.c.m. de modem. Hoe kan dit opgelost worden?"

Samenvatting van het antwoord van Ziggo (per e-mail):
Suggesties voor handelingen die het probleem zouden kunnen oplossen. Als dit niet werkt, even bellen met de klantenservice.

Aangezien de gesuggereerde oplossing niet werkt, bel ik met de klantenservice

Vraag van mij aan medewerker 1:
“Mijn draadloze verbinding werkt niet meer sinds jullie werkzaamheden van begin juni. Hoe kan dit opgelost worden?”

Antwoord van medewerker 1:
“Vervelend mevrouw, ik zal eens kijken wat ik kan doen.”

Medewerker 1 gaat aan de slag, is terwijl allervriendelijkst en geeft ook al aan waar ik eventueel voor zal komen te staan als het probleem niet door hem opgelost kan worden.
Dan valt plotseling de verbinding weg.
Ik bel opnieuw. Dit kost enige moeite, de verbinding van een Ziggo-abonnee naar de Ziggo-klantenservice is blijkbaar lastig te leggen, maar de aanhouder wint: na een kwartiertje heb ik medewerker 2 aan de telefoon. Ik leg uit dat ik daarnet een collega gesproken heb, dat deze bezig was het e.e.a. te controleren en dat ik benieuwd ben hoe het er mee staat.

Antwoord van medewerker 2:
“Dit ligt aan uw router, die komt niet van ons, u moet Linksys bellen.”

Ik:
“Kunt u mij dan vertellen hoe het komt dat dit probleem pas ontstaan is nadat jullie een verandering hebben doorgevoerd?”

Medewerker 2:
“Mevrouw, dit ligt aan uw router, die komt niet van ons, u moet Linksys bellen.”

Ik [geïrriteerd]:
“Ja, maar ik wil graag weten hoe het gekomen is. Bovendien vind ik dat als júllie iets veranderen, júllie mij toch ook wel zouden kunnen proberen te helpen om een oplossing te vinden.”

Medewerker 2:
“Mevrouw, dit ligt aan uw router, die komt niet van ons, u moet Linksys bellen.”

Ik [al een beetje pissig]:
“Uw collega was nog iets aan het bekijken, hoe staat het daar dan mee? Hij gaf aan dat dit probleem al vaker voorgekomen was na jullie werkzaamheden.”

Medewerker 2:
“Mevrouw, dit ligt aan uw router, die komt niet van ons, u moet Linksys bellen.”

Ik [nu toch écht goed kwaad]:
“Meneer, als dit uw antwoord blijft, zijn wij uitgepraat.”

Medewerker 2:
“Mevrouw, dit ligt aan uw…”

[klik] Ik hang op.

Per contactformulier dien ik de volgende klacht in:
Eerst leg ik uit hoe de telefoongesprekken en de daaraan voorafgaande mailwisseling zijn geweest en dan formuleer ik het volgende:
“Graag zie ik een reactie tegemoet waarin ik tenminste uitleg krijg over het verschil van aanpak tussen deze twee medewerkers. Ook wil ik antwoord op de vraag hoe het kan dat ik dit probleem heb sinds de werkzaamheden van begin juni.
En uiteraard wil ik ook weten wat de oplossing is. Ik hád een goed werkende draadloze verbinding en nu struikel ik weer over de kabels terwijl er hier bij mij niets veranderd is!”

Antwoord van Ziggo-medewerker 3 (per e-mail):
“Uit onze administratie is gebleken dat u al telefonisch contact heeft gehad met de Klantenservice betreffende uw vraag of storing. Deze kwestie is toen behandeld door een van onze medewerkers en ik ga er zodoende vanuit dat uw probleem is verholpen.”

Ik (per contactformulier):
“Nee, mijn probleem is niet verholpen. Ik heb in mijn klachtmail 2 vragen gesteld waarop ook u nu weer geen antwoord geeft. Ik verwacht dat u deze vragen opzoekt in de mailwisseling die hieronder te vinden is en mij alsnog antwoord geeft.”

Ziggo-medewerker 4 (per e-mail):
“Vandaag heb ik u een aantal keren proberen te bereiken op het onderstaand 06-nummer. Vanmiddag ga ik dit nogmaals proberen. Als ik u vandaag niet te pakken krijg bel ik Zaterdagochtend (de eerste dag dat ik weer werk). Dan weet ik zeker dat we dit probleem uit de wereld gaan helpen.”

Ik (per contactformulier):
“Ik ben níet teruggebeld. Niet op het moment waarvan uw collega aangaf mij reeds gebeld te hebben alsook niet op de zaterdag die hij aangeeft me te zullen gaan bellen.
Op het mobiele nummer dat hierboven nogmaals vermeld is, ben ik nagenoeg altijd bereikbaar, dus ik wacht op een telefoontje.”

Ziggo-medewerker 5 (per e-mail):
“Ik heb voor u het signaal na gekeken en dat ziet er prima uit, de verbinding is rechtstreeks vanaf ons modem naar de pc toe goed. U kunt het beste contact opnemen met de fabrikant van de router: Linksys ”

Ik (per contactformulier):
“Aangezien u mijn voorgaande vragen niet kunt beantwoorden, wil ik graag weten per wanneer en hoe ik mijn abonnement kan opzeggen”

Ziggo-medewerker 6 (per e-mail):
“U kunt uw abonnement elk moment opzeggen, met in achtname van 1 maand opzeg termijn. U kunt dit zowel telefonisch als schriftelijk bij ons doen.”

Als je tot hier gekomen bent met lezen, dan hoor ik ook graag je reactie…

In het hol van de leeuw

2009-06-26T09:00:00.001+02:00

NOC KPN, Hilversum

Dunne jus

2009-06-20T12:41:00.001+02:00

Bedrijfsuitje

2009-06-19T13:03:00.001+02:00

Het thema is 'naar de camping'

Training

2009-06-16T14:10:00.001+02:00

Ontvangen deze keer. Trainer (Mirjam van Roosmalen) blijkt trouwens bijna familie te zijn.

werk

2009-06-11T13:30:00.002+02:00

Duidelijke taal

2009-06-09T10:59:00.004+02:00

De volgende tekst verscheen in een automatisch antwoord bij afwezigheid:

Op dit moment geniet ik tot 2 juli van mijn vakantie, waardoor ik niet in staat ben uw email te beantwoorden. Hierdoor zal deze mailbox in de komende periode ook geen berichten bewaren. Ik verzoek u na mijn vakantie uw email opnieuw te verzenden of contact op te nemen met het secretariaat, telefoon ****-******. Zij zullen u graag verder helpen.

Ik geloof dat ik dit wel kan waarderen. Tegenwoordig gaat iedereen er bijna van uit dat je in je vakantie toch nog wel even je mail ziet.

Overigens kreeg ik wel antwoord op de mail die ik had gestuurd, maar dat was dan ook een heel aardig mailtje van mij ;-)

St. Katherine's docs

2009-05-31T19:20:00.001+02:00

Genieten van de avondzon. Rechtsachter is ons hotel te zien.

Nicely put!

2009-05-30T09:29:00.001+02:00

Op huwelijksreis!

2009-05-29T15:33:00.001+02:00

Voorbereidingen

2009-05-28T11:10:00.001+02:00

Schattig!

2009-05-26T11:24:00.001+02:00

Zouden ze het redden op een industrieterrein?!

Stadten!

2009-05-23T11:25:00.001+02:00

Daar hoort ook een nieuwe tas bij.

Hebbes!

2009-05-18T21:24:00.001+02:00

Vrijgezellenfeestje

2009-05-17T14:43:00.001+02:00

Ja, echt waar...

2009-05-16T14:29:00.001+02:00

Vrijdagmiddagborrel

2009-05-15T16:21:00.001+02:00

Z'n hart op z'n tong...

2009-05-10T10:39:00.001+02:00

Tapas eten bij Barbara

2009-05-06T23:03:00.001+02:00

Daar is 'ie dan!

2009-04-28T16:58:00.001+02:00

Bloemencorso in Haarlem

2009-04-26T15:00:00.001+02:00

Werk

2009-04-21T13:15:00.001+02:00

Zo mooi kan een school er bij liggen!

Verwennen

2009-04-16T16:29:00.001+02:00

Omdat we zo snel geslaagd zijn.

Paasontbijt

2009-04-12T09:36:00.001+02:00

Mjammie!

2009-04-10T10:52:00.001+02:00

Uit Den Dungen.

Dag omaatje

2009-04-02T08:48:00.002+02:00

5 november 1915 - 2 april 2009

Sprongetje

2009-03-17T13:43:00.001+01:00

Vanwege de trage fotograaf, ben ik alweer geland.

Koffie drinken bij Neeltje

2009-03-14T16:59:00.001+01:00

Echte liefde!

2009-03-09T21:14:00.001+01:00

Kinderfeestje.

2009-02-28T19:14:00.001+01:00

Ikzelf in de rol van fritesbakker

Heerlijk, een nerd als aanstaande man!

2009-02-18T13:22:00.002+01:00

Wakker geschrokken...

2009-02-08T23:56:00.001+01:00

Aanzoek

2009-02-03T10:59:00.004+01:00

Voor de volgers van mijn blog die het nog niet weten...

Zie "Waar we samenkomen"

De échte Kira.

2009-01-30T20:44:00.001+01:00

Beurslunch

2009-01-28T12:20:00.001+01:00

oma

2009-01-18T17:01:00.002+01:00

Vorig jaar werd ze 93 jaar oud. Terwijl ik haar hand vast hou, prevelt ze zinnetjes die ik soms wel, maar soms ook totaal niet kan plaatsen. Ze geniet zichtbaar als ik haar hand of wang streel. Ze neemt een heel speciaal plekje in mijn hart in. Hoe dat zo gekomen is, weet ik eigenlijk niet en is ook niet zo belangrijk.
Op de een of andere manier hebben we bijzondere momenten gedeeld. Ik (zestien jaar) bleef bij haar toen mijn opa overleden was en ze voor het eerst de nacht zonder hem moest doorbrengen. Toen ik tien jaar geleden zwanger was en toch mijn eindstage wilde lopen, kon ik 4 maanden lang doordeweeks bij haar wonen. Hoewel het zwaar was om in die periode niet altijd thuis te zijn, was het heerlijk dat ik alleen maar de straat uit hoefde te lopen om bij mijn stageschool te komen i.p.v. iedere dag 3 uur met het OV te moeten reizen. Voor haar was het een periode die ze nog heel lang heeft gekoesterd. Samen met mijn vader bracht ik haar het vreselijke nieuws dat haar oudste zoon plotseling overleden was en ik bleef ook die nacht bij haar.
Ze was in mijn ogen een sterke vrouw, zorgzaam, maar zeker niet altijd makkelijk. Ze was hard voor zichzelf en voor anderen. In haar lange leven kreeg ze best wat voor haar kiezen. Haar lijf is taai, al zijn er ook al behoorlijk wat gebreken en ik zie met lede ogen aan dat ze nu de werkelijkheid aan het verliezen is.
Ik vind het moeilijk om vaak naar haar toe te gaan. Het doet me verdriet haar zo afhankelijk te zien. Ze moet gevoerd worden, loopt niet meer, hangt daar maar in die rolstoel. Iedere keer als ik bij haar kom, is het weer wat erger. Ik weet deze keer eigenlijk niet eens zeker of ze me wel heeft herkend. Af en toe zei ze: “Wat ben je toch een lieve zuster!” Maar ze had het ook met me over onze familie.
De onsamenhangende zinnen die ze murmelt lijken soms herhalingen uit lang vervlogen tijden te zijn. Het voelt voor mij alsof ze het allemaal nog een keertje aan het doornemen is, voordat ze afscheid gaat nemen.
“Maar ik ben wel een beetje verlegen, hoor”, zei ze daarnet met een guitig glimlachje. Zou ze opnieuw mijn opa leren kennen in haar hoofd?
Mijn lieve omaatje, het leven is zo lang voor je. Ik wil je helemaal nog niet missen, maar als je er klaar mee bent, ga dan maar lekker naar opa toe. En naar al die anderen, want dat geloof je. Maar als je nog niet wil, blijf dan nog even, dan kom ik je snel weer opzoeken al was het alleen maar je glimlach te zien als ik je hand weer even streel.

Sparkling Silver Feest

2009-01-10T22:57:00.001+01:00

Dit is Fred, niet Matthijs

Kreativ blogger

2009-01-04T23:15:00.003+01:00

Heel vereerd voelde ik me toen ik de Kreativ Blogger Award doorkreeg van Niek. Nu voel ik me echt geaccepteerd in bloggerland ;-) Dus mag ik nu aan de slag met mijn zespuntige lijstje van belangrijke en blij-makende dingen.
Maar moeilijk is het wel. Zelfs na twee weken vakantie waarin de rust in mijn hoofd heerlijk is weergekeerd, moet ik er echt even voor gaan zitten. Ik zou het liefst, naast eerlijk, ook een beetje origineel zijn, maar dat is lastig want als ik denk aan dingen die belangrijk voor me zijn en\of me blij maken, kom ik toch ook meteen als eerste uit bij de twee mensen die me het meest na staan. Eerlijk duurt vast langer dan origineel, dus hier gaat ‘ie dan:

1. (met stip!) De twee personen die ik als vanzelf allebei af en toe aanspreek met ‘liefje’. Daar was er een jaar gelden nog maar één van en zij is de allerbelangrijkste in mijn leven geworden toen ze bijna tien jaar geleden geboren werd. Wat is het toch bijzonder om moeder te worden! In een voor mij hele lastige tijd werd zij geboren. Niet alles ging vlekkeloos met mijn ‘moeder-zijn’, (want het ging namelijk helemaal niet vanzelf zoals ik altijd had gedacht en me ook werd voorgespiegeld…) maar Kira is wel mijn lichtpuntje geworden. Als zij het goed heeft, heb ik het ook goed. Ik heb alleen in de afgelopen jaren ook geleerd dat het ook andersom werkt: Als ik er voor zorg dat ik gelukkig ben, kan ik haar ook veel beter gelukkig maken.
Het tweede liefje kwam er vorig jaar bij. Hij maakt me blij en gelukkig en is inmiddels zó belangrijk voor me dat hij ook op nummer één hoort. Al is het dan misschien nummer 1a, maar dat weet hij en zou hij ook niet anders willen. Dat die man waarvan ik altijd heb gedroomd ook écht bestaat, had ik niet meer durven hopen en bovendien had ik het prima naar mijn zin toen ik eenmaal gewend was aan het singlebestaan. Toen hij toch ineens op de Neude verscheen, was ik meteen verkocht! Nu we samen het nieuwe jaar in gegaan zijn, is daar nog niks aan veranderd. Alle clichés zijn op mijn gevoelens voor hem van toepassing, dus ook hier zie ik geen kans om origineel te zijn: Bij Matthijs ben ik thuisgekomen, hij is mijn soulmate en weet vaak al wat ik bedoel voordat ik mijn eigen gedachten heb kunnen formuleren. Ik kan met hem lachen en huilen, bezig zijn en niks doen en ik wil hem nooit meer kwijt!

2. Hier staan nog veel meer personen, want de mensen in mijn leven zijn belangrijk voor me. Het zijn ook vaak degenen die me blij maken, maar soms ook juist diegenen die me verdriet bezorgen. Dat is natuurlijk best logisch, want als je van iemand houdt, dan raakt het je wat ze doen of zeggen, als je niets om iemand geeft, maakt het niet uit, toch?! Dus daar komen ze, in willekeurige volgorde (!), mijn familie en vrienden: Peter, Els, Luuk, Marian, Jos, Melissa, Wouter, Ilse, Bas, Tryntje, oma Loon, Jet, Roef, tantes en ooms, neven en nichten, Sabine, Marianne, Marchien, Jan, Diana, Barbara, Ellen… Dit is niet te doen, ik vergeet vast heel veel mensen, alsjeblieft: vergeef me!

3. Kinderen.
Ondanks dat ik het basisonderwijs nu alleen nog maar van de zijlijn meemaak, blijven kinderen voor mij heel belangrijk. Onderwijs zelf trouwens ook. De kinderen van nu, zijn de maatschappij van morgen. Goed onderwijs is dus volgens mij ook dat je ze de juiste bagage mee geeft voor de toekomst. Dat het mensen worden met een verantwoordelijkheidsgevoel, voor zichzelf, voor hun omgeving en voor de rest van de wereld. Bovendien kunnen kinderen mij heel goed blij maken met de kleinste dingen: een tekening voor juf, een handje dat het jouwe pakt, een blik bij de supermarkt van een oud-leerling die me zegt dat hij me niet vergeten is. Dus daarom horen kinderen zeker in mijn lijstje thuis!

4. Waar ik ook ontzettend blij van kan worden, is een glimlach van een onbekende. Zomaar op straat, daar kan een slechte dag ineens een goede van worden! Of een reeks stoplichten die zomaar ineens op groen staat, joepie! En de bus die ik tóch nog net haalde. In een hele donkere periode leerde ik van iemand om iedere dag drie van dit soort dingen te noteren, dat helpt echt, kan ik je vertellen!

5. Bloemen maken me ook blij. Een enkele echte bloem in huis geeft meteen een heel ander gevoel. Ik ben heel erg slecht met planten lang goed houden. Ik doe mijn best, écht waar, maar ik vergeet ze gewoon. Pas als het te laat is, zie ik dat ik ze water had moeten geven… Maar af en toe een bos bloemen, heerlijk! In de lente ook graag bolletjes en dan daarna ’s zomers bloeiende eenjarigen. Genieten!

6. Verrassingen. Af en toe verrast worden, is volgens mij heel goed voor een mens. Zeker voor zo’n controlefreak als ikzelf ben. Ik dacht eigenlijk dat ik zeer moeilijk tot niet te verrassen was. Ik had het altijd door als iemand iets van plan was. Altijd wist ik al wat er in dat pakje zat voordat ik het uitgepakt had, maar tegenwoordig gaat die vlieger ook niet meer op. En zo ben ik dan dus weer terug bij punt 1a…

Nu dan nog doorgeven. De meest voor de hand liggende laat ik achterwege, die krijgt ‘em vast toch nog wel. Uitstel van executie ;-) Barbara, jij mag in ieder geval aan de slag, je bent een goeie schrijfster en ik ben heel benieuwd wat je met deze opdracht gaat doen.
De tweede die aan de beurt is, is Marianne. Voor jou heb ik vooral gekozen omdat het de laatste tijd wel erg stil is op je blog. Vooruit: aan de slag!

Moeilijk zo’n lijstje, maar ook heel erg leuk. Het heeft me nog maar weer eens met mijn neus gedrukt op al die dingen in mijn leven die zo prachtig zijn.

Ilse

Zó knus!

2008-12-30T19:48:00.001+01:00

Mijn nieuwe auto?

2008-12-23T16:31:00.002+01:00

Monstersloffen

2008-12-20T15:30:00.001+01:00

Matthijs voelt zich hier helemaal thuis

Wauw!

2008-12-02T10:16:00.001+01:00

Goede moeder spelen.

2008-11-28T08:58:00.001+01:00

Uitvoering Kira over de middeleeuwen.

Warm welkom!

2008-11-27T15:00:00.001+01:00

Tekst op het memobord.

Sneeuw!

2008-11-22T12:52:00.001+01:00

Hardlopen

2008-11-16T10:32:00.004+01:00

Vanochtend ben ik gaan hardlopen in een park in Haarlem.

Deze zin klinkt helemaal niet zo raar. Het is vrij normaal dat mensen hardlopen. Ik was ook bij lange na niet de enige vanochtend. Toch is het voor mij een hele bijzondere zin. Sommige mensen zullen dit meteen begrijpen, of zullen zelfs bij de eerste zin van dit blogbericht even hebben gecontroleerd of ze wel echt op mijn blog zaten.
Héél lang geleden, het voelt alsof het in een vorig leven was, ben ik ook ooit een keertje begonnen met harlopen. Het is gewoon dé ideale sport: Je kunt het altijd en overal doen. Mijn vader deed het vol overgave en ik zag hoeveel voldoening het hem gaf. Ik kan me zelfs herinneren dat hij verkoudheden gewoon 'wegliep'. Door te gaan lopen, ging hij zweten en volgens hem was hij een virusje dan zó weer kwijt. Ik zag er tegenop om er mee te beginnen, maar wilde wel. Dus liep ik, met een beetje begeleiding van de andere ervaren hardloper in mijn omgeving, een tijdje heen en weer tussen De Bilt en Zeist. Het had alleen niet het gewenste effect. De begeleiding was meer een zware druk op mijn schouders en ik bereikte nooit het punt waarop ik het leuke er van in ging zien. Volgens andere hardlopers die ik wel eens sprak, kon dat ook niet meteen, maar kwam dat nog wel. Ja ja...
Na dit fiasco heb ik besloten dat hardlopen gewoon niet voor mij is bedoeld. Ik wilde allerlei andere dingen proberen: zwemmen, yoga, fitness, pilates, fietsen, dansen maar aan hardlopen zou ik echt nooit meer beginnen. Naast dit bijna vaststaande besluit is het ook nog eens zo dat ik gewoon echt niet sportief ben aangelegd. Ik heb het nooit echt leuk gevonden. Ik heb wel periodes gehad waarin ik ontdekte dat ik me zoveel beter ging voelen als ik sportte, maar het sporten zelf, nee, daarom deed ik het nooit.
Een paar jaar geleden ben ik bijna 20 kilo afgevallen. Vooral door gezonder te gaan eten, heel erg weinig te snoepen en meer te bewegen. Ik vond het heerlijk toen ik slanker was en kleren me beter zaten en stonden, maar vooral vond ik het heel erg fijn dat ik me zoveel beter voelde. Ik kon de trap op rennen zonder dat ik daarvan bij moest komen, kon veel langer lopen, bijvoorbeeld door de stad, ik had gewoon veel meer uithoudingsvermogen en dat was prettig.
Zo langzamerhand zijn de kilootjes er weer bijna allemaal bij. Wat betreft uiterlijk heb ik er eigenlijk amper last meer van dat ik niet slank ben. Ik heb geen moeite meer om leuke kleren te vinden en weet dat schoonheid ergens anders in zit dan in je omvang. De kilo's zijn er langzaam weer bijgekomen omdat ik andere belangen had. In eerste instantie voelde ik me rot en had ik er absoluut geen energie voor om me ook nog eens om mijn lijn te gaan bekommeren, maar de laatste tijd is eigenlijk het omgekeerde aan de hand: Het is zo gezellig allemaal: lekker samen uit eten, uitgebreid koken voor vrienden en familie, een taart bakken met Kira, koekjes, nootjes en een stukje kaas bij de borrel!
De grens is nu bereikt voor me. Er is te veel leuks en moois in dit leven. Ik wil er nog lang van kunnen genieten. Ik wil nog heel lang leven en daarom moet ik goed voor mezelf zorgen. Ik moest iets vinden om de broodnodige beweging te krijgen. Sportschool? Lastig: de tijden waarop de dingen die ik wilde doen aangeboden worden, kwamen natuurlijk net niet uit. Fietsen? Dat kost zoveel tijd! Zwemmen ook trouwens. Diep in mijn hart wist ik wel dat hardlopen ideaal is, maar ik had ooit besloten dat ik dat nooit meer zou gaan doen. Toch?!
Mijn liefje is ook een hardloper, maar de laatste tijd niet meer zo fanatiek. Hij heeft een beetje last van hetzelfde als ik: het is zo gezellig samen, we hebben zoveel leuke dingen te doen. Om 6 uur opstaan doet hij ook nog maar zelden en al helemaal niet om te gaan hardlopen. Maar we vinden wel dat we nu, na ruim een half jaar, genoeg geflierefluit hebben en we ook wel weer een beetje 'aan de bak' moeten.
Dus borrelde het idee al een beetje in mijn hoofd, de laatste weken. Maar áls ik het dan ging doen, wilde ik het wel goed doen en ook echt zelf ('iesjuh zelluf doen'). Gisteren heb ik goede schoenen en een outfit gekocht en daarna dacht ik bij mezelf: nu niet langer meer uitstellen, morgen meteen beginnen. Dat heb ik dus gedaan.
En weet je, ik vond het leuk! Het beginnersschema dat ik gevonden heb, kon ik aan, maar maakte me wel goed moe. De andere hardlopers zeiden me goedendag, ik hoorde er bij. Thuisgekomen zweette ik als een otter en was ik trots op mezelf. En er zat ook nog iemand anders vol trots op me te wachten. Geen druk, niet pushen, maar gewoon trots. En dus niks niet wachten tot het leuk wordt, ik vónd het al leuk en het is gewoon jammer dat ik tot overmorgen moet wachten voordat ik weer mag!

RTV Utrecht Scherp?

2008-11-14T11:42:00.000+01:00

Jaiku-fans

2008-11-10T21:21:00.001+01:00

Treintjes!

2008-11-09T12:04:00.001+01:00

Maria Mena rocks!

2008-11-04T22:15:00.001+01:00

Paradiso, 4-11-2008

Gekraakt

2008-10-30T12:12:00.001+01:00

Zo, weer een nieuwe ervaring: manuele therapie, kraken. Ik heb begrepen dat niet alle manueel therapeuten ook inderdaad kraken, maar die van mij dus wel.

Nadat ik met de ‘peut’ besproken had waar de pijn zat, deed hij nog wat onderzoek en kwam tot de conclusie dat het niet zozeer mijn SI-gewricht was waar ik last van had, maar meer de twee onderste wervels. Toen hij er op drukte, wist ik dat hij gelijk had! Toen mocht ik op mijn zij op de behandeltafel gaan liggen en nam hij me in een soort gecontroleerde judogreep. Mijn bovenlijf werd de ene kant op gedraaid en mijn onderlijf de andere. Bij dit in de goede houding brengen voelde ik al een knak, het was ook te horen trouwens. Volgens Peutje was dat wel m’n SI en kreeg ik die er gratis bij. Jaja, wat er ook gebeurt: altijd blijven lachen…
Vervolgens werd ik wat heen en weer gewiegd en daarna moest ik diep inademen en toen ik mijn adem losliet gaf hij me toch een ruk! Tjemig! “Tsjak”, hoorde en voelde ik. Een vreemd gevoel, maar dat het nou pijn deed, dat kan ik niet zeggen. In een iets andere houding herhaalde hij dit en na 5 minuten kon ik weer gaan zitten en staan.
En niet te geloven: maar wat voelde dat anders dan 5 minuten eerder, zeg!
Peutje waarschuwde me om even voorzichtig aan te doen met bukken en zei ook dat ik nog wel wat napijn zou kunnen verwachten, maar ik kon hem wel zoenen, zo opgelucht voelde ik me! Dat heb ik trouwens maar niet echt gedaan.

Thuis gekomen voelde ik na een uurtje wel een beetje een zeurderig pijntje in mijn onderrug, maar dit was anders dan daarvoor. Ik kon normaal op een stoel zitten en dus ook lekker op de bank hangen. Ik heb inmiddels ook heerlijk geslapen, want ik werd niet wakker als ik me in mijn favoriete houding draaide omdat het dan pijn deed. Toen ik vanochtend opstond, kon ik weer voor het eerst in bijna 3 weken staand mijn sokken aantrekken.

Autorijden ging ook goed en nu zit ik alweer de hele ochtend achter mijn bureau en het gaat nog steeds prima. Ja, om eerlijk te zijn, voel ik wel iets, maar het staat in geen verhouding met hoe het was. Ik oefen tijdens het werken mij buikspieren, let goed op mijn houding en ga regelmatig even een kopje koffie halen of ik loop even naar iemand toe ipv dat ik een mailtje stuur.
Als het even kan, ga ik vanmiddag nog wel op tijd naar huis om niks te forceren. Morgen werk ik alleen de ochtend, dus dat gaat sowieso wel lukken. Het komende weekend moeten er in De Bilt nog even wat puntjes op de i gezet worden en daarbij zal ik me inhouden zodat we hopelijk a.s. maandag weer kunnen gaan dansen. Dinsdagmiddag word ik dan weer opnieuw gekraakt. Hopelijk gaat het dan net zo pijnloos!

Keihard aan het werk

2008-10-26T14:06:00.001+01:00

Plat

2008-10-21T10:57:00.002+02:00

Nee, niemand hoeft zich schuldig te voelen! Het is gewoon een combinatie geweest van pech en eigenwijs zijn, of misplaatste trots of zoiets. Maar goed, nu lig ik dus plat. In mijn rug voelde ik vorige week al een herkenbaar zeurderig pijntje. Zaterdag tilde ik het eerste pak laminaat de trap op en toen werd het spontaan een groter vervelender pijntje. Maar gewoon doorgaan dus. Ik zal me echt niet laten kennen, ik kan net zo goed als Matthijs 8 pakken laminaat de trap op dragen en ik kan ook net zo goed schuren! Maar daarna deed het wel echt pijn. Schilderen daarentegen was geen probleem.
Zondagavond voelde ik het wel, maar het gíng. Maandagochtend zat ik in de auto en toen ging het niet: ik moest mijn been met m'n handen optillen om mijn voet op het koppelingspedaal te krijgen... Om 13 uur stuurden mijn collega's me naar huis. Daaraan voorafgaand had ik al lopend, hangend, staand een vergadering bijgewoond en ik denk dat zij net zo gek werden van mij als ik van mezelf.
Ik weet wat het is, ik heb het vorig jaar ook al een keer gehad: mijn SI-gewricht is geïrriteerd. Irritant gewricht! Zitten is het vervelendst, lopen gaat en liggen het best. Best vervelend als er dan in je agenda staat dat je deze week twee keer op en neer moet naar Geleen... Dat kan dus niet.
Inmiddels heb ik de dokter gesproken, zijn advies: Vandaag nog zoveel mogelijk plat blijven liggen, morgen voorzichtig ook af en toe zitten uitproberen, veel lopen tussendoor . Als de pijn niet minder wordt, moet ik toch langs komen bij hem. Bah! Dit was helemaal niet de bedoeling! En ik ben ook echt helemaal niet goed in nutteloos zijn en niks doen. Gelukkig is er nog de laptop, die het ook gewoon in bed doet, zelfs als je em op z'n zij legt. En nog veel gelukkiger is er nog dat lieve vriendje, dat in zijn eigen huis aan het klussen is, vrijdag weer in De Bilt aan de slag gaat en tussendoor zorgt dat ik blijf liggen en me van alles voorziet wat ik nodig heb!
Gelukkig ook dat ze het op m’n werk begrijpen en me deze week niet meer willen zien.
Dus nu moet ik maar zien hoe ik de tijd doorkom. Af en toe wat bloggen, niet te veel, want dit is niet de beste houding en het gaat nogal langzaam. Dan maar lezen, lezen, lezen. Da's nou geen straf, daar ben ik de laatste tijd veel toch veel te weinig aan toe gekomen!

Klustijd

2008-10-18T18:43:00.001+02:00

Rood met witte stippen.

2008-10-16T11:10:00.001+02:00

2008-10-10T09:22:00.000+02:00

Voor mijn werk kom ik eigenlijk overal in Nederland. Verschillende bestemmingen roepen bij mij verschillende stemmingen op. Zo krijg ik altijd als ik van de A28 richting Appelscha rij weer een soort van vakantiegevoel. Als ik om me heen kijk daar, zie ik gewoon de rust die deze omgeving uitstraalt. Ook Oppenhuizen, in de buurt van Sneek, riep bij mij dat gevoel op toen ik daar binnenreed en links van me een soort jachthaventje zag. Soms heb ik zin om de auto aan de kant te zetten en in het gras te gaan liggen, of een foto te maken. Vorige week was ik in Bunschoten-Spakenburg en zag ik een mevrouw in klederdracht en met een rietenmand aan haar arm een ambachtelijke slagerij uit komen. Net toen ik me ging realiseren dat het hier nog doodnormaal is dat vrouwen in klederdracht lopend met een rietenmand boodschappen gaan doen, zag ik haar met de afstandsbediening haar Audi A6 openknippen…

Als ik via de A12 en de A20 naar Rotterdam cross, heb ik een heel ander gevoel. Het gejaagde van de grote stad komt met de kilometer dichterbij. Teams van scholen in grote steden zijn vaak drukker, reageren veelal op mijn informatie met uitingen van stress: wéér iets dat ze moeten doen bij al het andere! De landelijk bekende problematiek van het onderwijs in de grote steden zie ik daar in het echt. Het ís ook zwaar als je een klas moet bestieren waarvan de helft van de kinderen een flinke taalachterstand heeft, waarvoor je je, om met de ouders te kunnen communiceren, in allerlei verschillende culturele achtergronden moet verdiepen en dan ook nog van bovenhand van allerlei dingen opgelegd krijgt. En dan ook nog een nieuw computersysteem!

Sinds het begin van deze week zijn we begonnen met het uitdelen van evaluatieformulieren zodat we onze diensten kunnen verbeteren. Naast dat het me informatie geeft over mijn eigen prestaties en de dienst die we leveren, ben ik ook erg benieuwd of er significante verschillen blijken te zijn tussen de reacties van teams van scholen in grote steden en teams van ‘plattelandsscholen’.

En zo zit ik hier in Ermelo voor me uit te mijmeren omdat ik een kwartiertje over heb. Het zonnetje schijnt, de vogels fluiten, geen snelweggeluid te bekennen, alleen de stemmen van kinderen door de open ramen van de school waar ik zo meteen weer een aantal mensen ga vertellen wat ze moeten doen. Zouden ze hier blij met me zijn, of zouden ze me naar huis sturen met evaluatieformulieren die ik eigenlijk liever niet zou zien?

Ochtend in Leidsche Rijn

2008-10-09T08:21:00.001+02:00

Dagelijkse kost

2008-10-06T12:48:00.001+02:00

Mijn lieftallige collega Freek

Zooi

2008-10-05T13:58:00.003+02:00

Uitzoeken, hopenlijk kan het merendeel weg...

Nieuwe huisstijl

2008-10-03T15:52:00.001+02:00

Reden genoeg voor een feestje.