Formule 1 Spa 2012

Wauw! Ik ben er nog van onder de indruk: in het echt een Formule 1 race bijwonen. Zo lang naar uitgekeken en afgelopen weekend was het zover.

Toen we het terrein van Spa Francorchamps voor de eerste keer opliepen, waren er geen auto's aan het rijden. Maar toen we door het bos naar de plek liepen waar we wilden gaan staan om te kijken naar de kwalificaties hoorden we de auto's starten en daarna langsgieren. Minutenlang konden we de auto's alleen maar horen en nog niet zien. Kippenvel kreeg ik er van!
Voor de liefhebbers een filmpje hiervan:

Na deze voor mij al helemaal geweldige zaterdag kwam ook nog de zondag van de race die met spektakel bij de start begon (door de verrekijker kon ik het op een groot scherm redelijk volgen, geholpen door commentaar vanuit Nederland via sms).
Het volgende filmpje maakte ik tijdens de safetycar-situation die daarna van kracht was. Let alsjeblieft niet op mijn uitspraak, ik probeerde grappig Engels te doen, maar het klinkt gewoon alsof ik geen Engels kan...Dat doe ik dus ook nooit meer, maar het belangrijkste hier is toch het geluid van de auto's :-) En dan reden ze voor hun doen dus nog langzaam rond.

Nou boften we ook wel enorm: prachtig weer, een race waarin genoeg gebeurde en mijn favoriet had ook nog gewonnen! Van tevoren dacht ik dat ik dit één keer mee zou willen maken en dan wel genezen zou zijn en verder lekker weer thuis op de bank zou willen gaan kijken, maar nee hoor: ik ga vanaf nu sparen om nog een keer te kunnen gaan!

kruidenkastje

Boven onze kookplaat zit een kastje waardoor een gedeelte van de afzuiginstallatie loopt. Hierin staan voornamelijk kruiden. We proberen het netjes te houden, maar omdat alles achter elkaar staat, is dat onbegonnen werk. Bovendien is er een hoop loze ruimte in de hoogte. Vanaf dat we hier gingen wonen, hadden we al het idee in dit kastje 'iets' te maken voor de kruiden. Aangestoken door Matthijs' kluswerk in huis, kreeg ik zin om dat 'iets' te gaan bedenken en maken.

Nou heb ik ooit op dringend advies van de leraar in 6 vwo mijn handvaardigheid als 8e vak laten vallen omdat we bang waren dat mijn kunstgeschiedeniscijfers niet hoog genoeg zouden kunnen zijn om mijn onvoldoendes van mijn werkstukken te compenseren. Ook werden ooit werkstukken van mij op de Pabo getoond als voorbeelden van hoe het níet moet, dus was het best spannend om hieraan te beginnen.

Ik heb eerst alles opgemeten en een tekening gemaakt. Ik heb gepast tot op welke hoogte ik er zelf bij zal kunnen en een beetje gegoogled. Ik heb natuurlijk de perfecte leermeester rondlopen hier thuis maar ja "iesje zelluf doen" waren niet voor niets bijna de eerste woorden die ik sprak...

Toen naar de bouwmarkt waar ik moest gaan bedenken/berekenen hoe ik de door mij bedachte plankjes uit een plaat mdf zou kunnen (laten) zagen. Volgens mij zie ik Kira wel eens van dat soort sommen maken: 2 planken van 60 bij 20, 6 van 20 bij 7, 4 van 60 bij 7. Hoe haal je dat uit een plaat van 60 bij 120?

Maar goed ik ben er uit gekomen en liet de meneer bij de bouwmarkt 2 stroken van 20 cm en 2 van 7 cm zagen, de rest wilde ik ook nog even mee, voor je-weet-maar-nooit.

Natuurlijk stond Matthijs me wel met raad en daad bij, want zonder hem was het echt een stuk lastiger geweest om bijvoorbeeld 5 lijmklemmen in één keer om het eerste kastje heen te krijgen. Daarnaast heeft hij zo heerlijk veel (goed) materieel en kan hij me leren hoe ik dat allemaal moet gebruiken. Dat scheelt ook echt heel erg veel.

Bovendien was het toch ook wel heel grappig om met hem samen te lachen om mijn eerste grote misser: ik had bij het meten de dikte van mijn materiaal niet meegerekend... Dus moest ik van alle plankjes nog een 12 mm afzagen ;-)

Na twee lagen grondverf ging ik dan eindelijk aflakken. "Morgen kan ik ze in gebruik nemen!" dacht ik opgewonden. Maar helaas, de verf op waterbasis van Flexa in de kleur aluminium die we toch hadden gekocht om de trap mee te verven (de trap is nl. wat uitgebreid de afgelopen weken en was al die kleur) is geen aanrader... Je veegt de verf er gewoon weer af, lijkt het wel.

Inmiddels zitten er twee lagen op en perfect is het niet, maar het hele geval gaat in een kastje, dus vind ik het wel goed zo. Er zal toch over een tijdje wel een kruidenkast 2.0 moeten komen. Ik kwam er afgelopen week namelijk achter dat de potjes van Silvo waarop een groot gedeelte van mijn maatvoering gebaseerd is, inmiddels uit de handel zijn genomen.

Keuze?

Bijzondere keuzemogelijkheden bij Mahjong Titans van Windows

Balkenbrij

Vroeger tijden herleven vanochtend terwijl ik aan een 'pannetje balkenbrij' en een kop thee zit. Toch is het wezenlijk anders: deze keer is de balkenbrij niet door mijn moeder gemaakt, maar door mezelf en vooral ook door mijn broer. Het minuscule papiertje waarop mijn moeder ooit de aanwijzingen van mijn oma heeft geschreven is voor mij ingescand en er volgde nog een e-mail met aanwijzingen. Zelfs het potje rommelkruid heb ik meegekregen.
Hij is nog niet volmaakt: nog wat flauw en niet helemaal goed aangedrukt waardoor hij wat uit elkaar valt tijdens het bakken, maar de balkenbrij is hiermee definitief een generatie opgeschoven!

Een schaal vol:



Eerste gebakken pannetje:

Kerstboom

Eindelijk een (kunst-)boom met paarse decoraties.

De Evenaar in Parijs.

Brood, wijn, kaas en salade op een terras in de namiddagzon. (vrijdag 8 oktober 2010)

Jammer

Ik voel me een beetje afgesloten van de rest van de wereld vanochtend ;-)

Lekker weertje

Hier wel ;-)

Vakantie

Eergisteren was ik nog aan het werk, maar nu ben ik al helemaal gewend aan vakantie-vieren. Gisteren de hitte getrotseerd in de deuropening van het balkon met niet zo'n hoogstaande maar wel zeer ontspannende lectuur. En nu zit ik aan de plas met Kira en Esmee. Anders heb ik meestal meer moeite met loslaten.

Waarschijnlijk komt dat ook omdat ik 12 augustus ga beginnen met mijn nieuwe baan en voor die tijd alleen nog maar de laatste week van juli mijn oude werk moet overdragen. Een klus die me wel die hele week zoet zal houden, maar (voor mij) geen losse eindjes over zal laten zodat ik daarna nog een keer kan genieten van anderhalve week vrij.

En dan... dan ben ik adjunct op SBO de Evenaar in Nieuwegein. Na een uitstapje van 3 jaar weer terug in het onderwijs. En ik heb er zo'n zin in! De toekomstige collega's die ik al ontmoet heb, zijn allemaal mensen met liefde voor en kennis over kinderen. Mensen die zeer bewust handelen en echt begrijpen wat voor verantwoordelijkheid ze wel niet hebben.

Het is geen Montessorischool, maar ik ben toch ook zeker voor deze school gegaan vanwege hun visie: laat kinderen zich ontwikkelen vanuit de zelfstandigheid die ze aankunnen.

Ik krijg de dagelijkse leiding over 'cluster groen': 6 groepen met kinderen in de leeftijd vanaf 4 jaar. In de  school zijn nog 2 van dat soort clusters met iets oudere kinderen die ieder ook een adjunct hebben. Daarnaast is er een 4e cluster en dat is een expertisecentrum. Hierin is o.a. een speciale taalklas gevestigd. Hier komen kinderen 's ochtends en worden er ondergedompeld met taal. 's Middags gaan ze dan naar hun gewone eigen school.

Op de eerste ochtend die ik er doorgebracht heb vlak voor de vakantie, voelde ik me er al enorm thuis en heb ik al aardig meegedraaid. Maar ik heb ook al stukjes gezien van de problematiek dat ik er tegen zal komen. Ik heb niet de illusie dat het een makkelijke baan is. Dat is ook zeker niet waar ik naar op zoek was. Maar ik verwacht er wel veel voldoening in te vinden en weer met heel veel liefde voor mijn vak aan het werk te zijn.

Maar nu eerst dus vakantie: ontspannen, genieten, samen zijn, mooie dingen zien. Voor iedereen die nu of binnenkort ook vakantie heeft, wens ik hetzelfde!

Whisky!

Zonder e want uit Schotland.

Verzorgd door Menno. Zie ook zijn site: whiskybase

Klaar voor morgen.

We krijgen net op tijd de beloofde vlaggenstok van de bewonersvereniging. Mét vlag!

Waardevolle statistieken van Hyves. Huh?

Ik kreeg vandaag mail van Hyves. Mijn oog viel op het kopje "Wist je dat..." waarin wat me wat statistieken werden voorgeschoteld over mijn Hyves-profiel.



Blijkbaar wordt mijn profiel alleen bezocht door een single vrouw uit Eemnes die ongeveer gedurende twee derde van de tijd dat ze mijn profiel bezocht op een Hogeschool zat. Die zal ze wel niet afgemaakt hebben want in de 3 jaar dat ik op Hyves zit is ze toch zeker 4 á 5 keer per dag bezig geweest met mijn profiel bekijken.

"Meer statistieken..." Neuh, dank je.

Mooie Woorden

Er is één stoel vrij tussen die van haar en die van mij. Ze lijkt me jonger dan dat ik ben. Ze is hier samen met haar vriend die aan de andere kant naast haar zit. Esther Gerritsen leest voor uit eigen werk. Het boek heb ik niet gelezen, maar het is duidelijk dat dit fragment gaat over het moment waarop de vrouwelijke hoofdpersoon haar vriend vertelt dat ze -ongepland- een kind van hem verwacht.
Ik voel dat er naast me iets gebeurt: onrustig heen en weer geschuif, er moet ineens iets in een tas gestopt worden, er wordt een neus opgehaald. En nog een keer. En nog een paar keer. Net iets te vaak voor een verkoudheid die er daarvoor nog niet leek te zijn.
Vanuit mijn ooghoek sla ik het gade. In mijn hoofd ontspint zich een verhaal. Is zij soms ook… ongepland… of geweest, of wil het misschien juist niet lukken? Ik heb er natuurlijk helemaal niets mee te maken, maar ik kan er niets aan doen.
Ik heb medelijden, want ze heeft verdriet, hoe dan ook. De drang om te zeggen dat het ooit wel goed zal komen is groot, maar totaal ongepast en misschien ook wel gelogen. Haar vriend probeert subtiel te troosten, maar het is een ongelukkige manier van troosten en zij lijkt er alleen maar boos van te worden. Ik hoor hem zachtjes voorstellen om weg te gaan, maar dat heeft alleen maar een snauw als reactie.
Het stukje dat Esther Gerritsen voorleest, is gemaakt van mooie woorden. Het is ook mooi en ook een beetje geestig, maar naast mij doen deze mooie woorden pijn. Of is het dat waar de mooie woorden aan doen denken wat de pijn veroorzaakt?
Ik heb ooit geleerd dat iets een emotie opwekt omdat je het zelf relateert aan je eigen ervaringen. Dit geldt voor zowel verdriet als vreugde. Iets heeft haar geraakt, helaas pijnlijk.
Ik wens dat het voor haar ook ooit goed komt.

Meezingconcert

oefenen

De laatste kniepertjes

Heerlijk thuiswerken.

Voor het laatst...

Eerste avond in ons nieuwe huis.

Op de techniek2daagse in Woerden

Kira probeert te ontsnappen ;-)